contacts Sign In
image

Bhagavad Gita in Odia – Chapter1 – Verse1

Bhagavad Gita 1.1

धृतराष्ट्र उवाच

धर्मक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे समवेता युयुत्सव: ।

मामका: पाण्डवाश्चैव किमकुर्वत सञ्जय ॥ १ ॥

ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ୧.୧

ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଉବାଚ

ଧର୍ମକ୍ଷେତ୍ରେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ସମବେତା ଯୁଯୁତ୍ସବଃ ।
ମାମକାଃ ପାଣ୍ଡବାଶ୍ଚୈବ କିମକୁର୍ବତ ସଞ୍ଜୟ ॥ ୧ ॥

ଶବ୍ଦାର୍ଥ (Synonyms)

ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଃ — ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ; ଉବାଚ — କହିଲେ; ଧର୍ମ-କ୍ଷେତ୍ରେ — ତୀର୍ଥସ୍ଥାନରେ; କୁରୁ-କ୍ଷେତ୍ରେ — କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ନାମକ ସ୍ଥାନରେ; ସମବେତାଃ — ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ; ଯୁଯୁତ୍ସବଃ — ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ; ମାମକାଃ — ମୋର ପକ୍ଷର ଲୋକମାନେ, ମୋର ପୁତ୍ରମାନେ; ପାଣ୍ଡବାଃ — ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ; ଚ — ଏବଂ; ଏବ — ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ; କିମ୍ — କ’ଣ; ଅକୁର୍ବତ — ସେମାନେ କ’ଣ କଲେ; ସଞ୍ଜୟ — ହେ ସଞ୍ଜୟ।

ଅନୁବାଦ

ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ: ହେ ସଞ୍ଜୟ! ମୋର ପୁତ୍ରମାନେ ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ଧର୍ମକ୍ଷେତ୍ର କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ପରେ ସେମାନେ କ’ଣ କଲେ?

ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ (Purport)

ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଏକ ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ପଠିତ ଆସ୍ତିକ ଦର୍ଶନଶାସ୍ତ୍ର, ଯାହାର ସାରାଂଶ ଗୀତା-ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅର୍ଥାତ୍ ଗୀତାର ମହିମାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ସେଠାରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଭକ୍ତ ଏବଂ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ଭଗବଦ୍ ଗୀତାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ ଏବଂ ନିଜସ୍ୱ ମତ ବା ସ୍ୱାର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ନକରି ଏହାକୁ ବୁଝିବାର ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବୁଝିବାର ଉଦାହରଣ ନିଜେ ଭଗବଦ୍ ଗୀତାରେ ରହିଛି। ଅର୍ଜୁନ ଯେପରି ଭାବରେ ଭଗବଦ୍ ଗୀତାର ଶିକ୍ଷାକୁ ବୁଝିଥିଲେ, ସେଥିରୁ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ। ଅର୍ଜୁନ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ ଗୀତାର ଉପଦେଶ ଶୁଣିଥିଲେ।

ଯଦି କେହି ଶିଷ୍ୟ ପରମ୍ପରାର ସେହି ଧାରାରେ, ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱାର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ବିନା, ଭଗବଦ୍ ଗୀତାକୁ ବୁଝିବାରେ ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେ ବେଦୀୟ ଜ୍ଞାନର ସମସ୍ତ ଅଧ୍ୟୟନ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅଧ୍ୟୟନକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି।

ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ଯାହା କିଛି ରହିଛି, ତାହା ଭଗବଦ୍ ଗୀତାରେ ମଧ୍ୟ ମିଳିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଗୀତାରେ ଏପରି ଅନେକ ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ରହିଛି, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ସେହି ଭାବରେ ମିଳେ ନାହିଁ। ଏହା ହେଉଛି ଗୀତାର ବିଶେଷତ୍ୱ। ଏହା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସ୍ତିକ ବିଜ୍ଞାନ, କାରଣ ଏହା ସ୍ୱୟଂ ପରମ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଖନିଃସୃତ ବାଣୀ।

ମହାଭାରତରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ଆଲୋଚନା ଏହି ମହାନ ଦର୍ଶନର ମୂଳ ଆଧାର ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଏହି ଦର୍ଶନ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା। ବୈଦିକ ଯୁଗର ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲା। ମାନବଜାତିର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଭଗବାନ ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱୟଂ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଏଠାରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ।

ଧର୍ମକ୍ଷେତ୍ର ଶବ୍ଦଟି ଏଠାରେ ବିଶେଷ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଧର୍ମକ୍ଷେତ୍ର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଏପରି ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାରେ ଧାର୍ମିକ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଯାଏ। କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ପରମ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।

କୁରୁବଂଶର ପିତା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ଶେଷ ବିଜୟ ସମ୍ଭାବନାକୁ ନେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ଦିହାନ ଥିଲେ। ସେହି ସନ୍ଦେହରେ ସେ ନିଜର ସଚିବ ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— “ସେମାନେ କ’ଣ କଲେ?”

ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାନଭାଇ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ। ତଥାପି ତାଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସେ ନିଜର ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଭାଇଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ସମାଧାନ ଚାହୁଁନଥିଲେ। ସେ କେବଳ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କ’ଣ ହେବ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।

କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ବେଦରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ପୂଜନୀୟ ସ୍ଥାନ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଏପରିକି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଉଥିଲା। ତେଣୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ପ୍ରଭାବ ଯୁଦ୍ଧର ଫଳାଫଳ ଉପରେ ପଡ଼ିପାରେ ବୋଲି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଭୟଭୀତ ଥିଲେ।

ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ପ୍ରଭାବ ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ହେବ, କାରଣ ସେମାନେ ସ୍ୱଭାବତଃ ଧାର୍ମିକ ଓ ସଦାଚାରୀ ଥିଲେ।

ସଞ୍ଜୟ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ। ତେଣୁ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ କୃପାରୁ ସଞ୍ଜୟ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ କକ୍ଷରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୁଦ୍ଧଭୂମିର ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ଦେଖିପାରୁଥିଲେ। ସେଥିପାଇଁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିର ପରିସ୍ଥିତି ବିଷୟରେ ପଚାରିଥିଲେ।

ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ସମାନ ପରିବାରର ସଦସ୍ୟ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମନୋଭାବ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ସେ ଇଚ୍ଛାକୃତ ଭାବରେ କେବଳ ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ “କୁରୁ” ବୋଲି କହିଲେ ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ପରିବାରର ଉତ୍ତରାଧିକାରରୁ ପୃଥକ କରିଦେଲେ।

ଏଥିରୁ ତାଙ୍କର ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମନୋଭାବ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବୁଝାଯାଏ।

ଯେପରି ଧାନ କ୍ଷେତରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଉପାଡ଼ି ଦିଆଯାଏ, ସେହିପରି ଆରମ୍ଭରୁ ଏହି ଘଟଣାବଳୀରେ ଏହାର ସଙ୍କେତ ମିଳିଥାଏ ଯେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ଧର୍ମକ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମର ପିତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ୱୟଂ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଧାର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଧାର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବେ।

ଏହାହିଁ “ଧର୍ମକ୍ଷେତ୍ର” ଏବଂ “କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର” ଶବ୍ଦଦ୍ୱୟର ମହତ୍ତ୍ୱ, ଯାହାର ଐତିହାସିକ ଓ ବୈଦିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ରହିଛି।

ଜୀବନ ଶିକ୍ଷା (Life Lesson)

ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ପକ୍ଷପାତ ଓ ମୋହ ମନୁଷ୍ୟର ବିବେକକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଦିଏ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ନ୍ୟାୟ ଅପେକ୍ଷା ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ। ଜୀବନରେ ସଠିକ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ପାଇଁ ଆମକୁ ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ ଏବଂ ନିରପେକ୍ଷ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।

dhṛtarāṣṭra uvāca

dharma-kṣetre kuru-kṣetre
samavetā yuyutsavaḥ
māmakāḥ pāṇḍavāś caiva
kim akurvata sañjaya

Synonyms

dhṛtarāṣṭraḥ uvāca — King Dhṛtarāṣṭra said; dharma–kṣetre — in the place of pilgrimage; kuru–kṣetre — in the place named Kurukṣetra; samavetāḥ — assembled; yuyutsavaḥ — desiring to fight; māmakāḥ — my party (sons); pāṇḍavāḥ — the sons of Pāṇḍu; ca — and; eva — certainly; kim — what; akurvata — did they do; sañjaya — O Sañjaya.

Translation

Dhṛtarāṣṭra said: O Sañjaya, after my sons and the sons of Pāṇḍu assembled in the place of pilgrimage at Kurukṣetra, desiring to fight, what did they do?
 

Purport

Bhagavad-gītā is the widely read theistic science summarized in the Gītā-māhātmya (Glorification of the Gītā). There it says that one should read Bhagavad-gītā very scrutinizingly with the help of a person who is a devotee of Śrī Kṛṣṇa and try to understand it without personally motivated interpretations. The example of clear understanding is there in the Bhagavad-gītā itself, in the way the teaching is understood by Arjuna, who heard the Gītā directly from the Lord. If someone is fortunate enough to understand the Bhagavad-gītā in that line of disciplic succession, without motivated interpretation, then he surpasses all studies of Vedic wisdom, and all scriptures of the world. One will find in the Bhagavad-gītā all that is contained in other scriptures, but the reader will also find things which are not to be found elsewhere. That is the specific standard of the Gītā. It is the perfect theistic science because it is directly spoken by the Supreme Personality of Godhead, Lord Śrī Kṛṣṇa.
 
The topics discussed by Dhṛtarāṣṭra and Sañjaya, as described in the Mahābhārata, form the basic principle for this great philosophy. It is understood that this philosophy evolved on the Battlefield of Kurukṣetra, which is a sacred place of pilgrimage from the immemorial time of the Vedic age. It was spoken by the Lord when He was present personally on this planet for the guidance of mankind.
 
The word dharma-kṣetra (a place where religious rituals are performed) is significant because, on the Battlefield of Kurukṣetra, the Supreme Personality of Godhead was present on the side of Arjuna. Dhṛtarāṣṭra, the father of the Kurus, was highly doubtful about the possibility of his sons’ ultimate victory. In his doubt, he inquired from his secretary Sañjaya, “What did they do?” He was confident that both his sons and the sons of his younger brother Pāṇḍu were assembled in that Field of Kurukṣetra for a determined engagement of the war. Still, his inquiry is significant. He did not want a compromise between the cousins and brothers, and he wanted to be sure of the fate of his sons on the battlefield. Because the battle was arranged to be fought at Kurukṣetra, which is mentioned elsewhere in the Vedas as a place of worship – even for the denizens of heaven – Dhṛtarāṣṭra became very fearful about the influence of the holy place on the outcome of the battle. He knew very well that this would influence Arjuna and the sons of Pāṇḍu favorably, because by nature they were all virtuous. Sañjaya was a student of Vyāsa, and therefore, by the mercy of Vyāsa, Sañjaya was able to envision the Battlefield of Kurukṣetra even while he was in the room of Dhṛtarāṣṭra. And so, Dhṛtarāṣṭra asked him about the situation on the battlefield.
 
Both the Pāṇḍavas and the sons of Dhṛtarāṣṭra belong to the same family, but Dhṛtarāṣṭra’s mind is disclosed herein. He deliberately claimed only his sons as Kurus, and he separated the sons of Pāṇḍu from the family heritage. One can thus understand the specific position of Dhṛtarāṣṭra in his relationship with his nephews, the sons of Pāṇḍu. As in the paddy field the unnecessary plants are taken out, so it is expected from the very beginning of these topics that in the religious field of Kurukṣetra, where the father of religion, Śrī Kṛṣṇa, was present, the unwanted plants like Dhṛtarāṣṭra’s son Duryodhana and others would be wiped out and the thoroughly religious persons, headed by Yudhiṣṭhira, would be established by the Lord. This is the significance of the words dharma-kṣetre and kuru-kṣetre, apart from their historical and Vedic importance.

धृतराष्ट्र उवाच

धर्मक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे समवेता युयुत्सवः ।
मामकाः पाण्डवाश्चैव किमकुर्वत सञ्जय ॥ १ ॥

हिन्दी अर्थ

धृतराष्ट्र ने कहा:
हे संजय! धर्मभूमि कुरुक्षेत्र में युद्ध करने की इच्छा से एकत्र हुए मेरे पुत्रों और पाण्डु के पुत्रों ने वहाँ क्या किया?

Previous
Next